Kaffeefahrt
von de Ginder (copyright)
Willi: Moin
Heiner: Moin
Willi: Un, wie wor´s gestern uff daane Kaffeefahrt?
Heiner: Her mer uff, du!
Willi: Wos wor dann los?
Heiner: Also, erst wor mer vier Stunn im Bus gehockt
Willi: Worn dann wenischsdens ä paar Kardeschpieler debei
Heiner: Her mer uff, kaan aane – ´s worn lauder Rentner un von Skat kaa Ahnung
Willi: Des wor bidder
Heiner: Kannsde laud saache
Willi: Na, don hasde wenischsdens wos von de scheene Geschend gesehe
Heiner: Von wesche scheene Geschend – Audobahn dreiehalb Stunn
Willi: Iss doch awwer aach ämol schee, wenn mer ned selbst fahrn muß
Heiner: Froch ämol meu Hinnerbacke
Willi: Jo, unn wie gings dann weider?
Heiner: Dann ham die uns in de tiefsde Schwarzwald eneugefahrn
Willi: Stand jo aach druff uff der Werbekart “Fahrt durch den schönen Schwarzwald”
Heiner: Jo, uff´em schnellsde Weesch ging´s dann in so ä Wertschaft
Willi: Ei, do hod sisch die Fahrt jo doch noch für disch gelohnt
Heiner: Von wesche
Willi: Von wesche wos?
Heiner: Von wesche Wertschaft – des ging in so en Newweraum und do gabs nur Kaffeegedeckscher und ä Stücksche Kuche für Maachersüchdische, kann isch der saache
Willi: Des klingt nach reugelescht un reugefalle
Heiner: Kaansde laut saache
Willi: Un dann?
Heiner: Un dann kam erst de Hammer – es erscheint ä Quasselstripp un der herd und herd ned uff zu quasselle
Willi: So ä art Tookmaster!?
Heiner: Schlimmer – so ä Mischung aus Marktschreier un Teppischverkäufer
Willi: Un wos wollt der Kerl dann?
Heiner: Der wollt Rheumadecke, Kochdippe und Madde geesche Erdstrahle verkaafe
Willi: Un ham dann des aach welsche gekaaft?
Heiner: Ä por Dumme finne die immer
Willi: Jo, jo, die sterwe ned aus
Heiner: Wasde wie lang des gedauert hod mit dem verkaafe?
Willi: Kaa Ahnung
Heiner: Drei geschlaachene Stunn, kann isch der saache
Willi: Sauerei
Heiner: Awwer die größt Sauerei kimmt erst noch
Willi: Jo Heiner, wos dann noch?
Heiner: Ei die Sach mit dem Wäschetrockner
Willi: Ach jo, do stand jo uff dem Proschpekt, daß de en Wäschetrockner gewonne hädst – hasde den dann ned gekriescht?
Heiner: Gekriescht hab isch den schon, awwer des wor Betruch erster Güde
Willi: Erklär ämol
Heiner: Ei des wor ä Päcksche Wäscheklammern
Willi: Jetzt muß isch awwer ämol lache – so Schlawiener, Wäschetrockner, nee, nee, nee
Heiner: Aafach reugelescht, nenn isch des
Willi: Armer Kerl
Heiner: Sauerei
Willi: Komm isch tröst disch ä bissi beim Waachner Kurt an de Thek
Heiner: Bist eewe en äschde Freund
Willi: Geh mer
Heiner: Awwer schnell